çayır kokulu
bir seher vakti,
serin uhrevi dalgalar
serçeler cıvıl cıvıl
eser saba, dallar hışırdar...

düşünürken ince, derin
ansızın seni farkettim
bir top pamuktun sen
karahindibam...

bahçemdeki en hikmetli
gönlü en açık çiçek
toprak gibi mütevazı
yüce bir ermiş...

önce sarı bir çiçek
yol kenarlarını süsleyecek
sonra yaprağını döküp
dönüp içine, halvete girecek...

kutlu bir bekleyişten sonra
ak saçlı ak sakallı
bulutsu tüyden kavuklu
nur yüzlü bir ihtiyar olup
bilgece gülümseyecek...

üfleyince uçuşan saçlarının
her teli bir pervane
döne döne ak tennureyle
rüzgârın üflediği neyle
yol alacak uhrevi iklimlere
binlerce çoğalarak
uçacak...

erişince maksuduna
yine toprağa düşecek
yeniden yeşerecek...

güzel karahindibam,
sarı çiçeğim,
şifalım benim,
söyle
seni benim kadar
kim anlayıp sevecek?
ve kim bencileyin
ardınsıra sürüklenip gidecek?