Benim doğduğum topraklar
Hem çorak
Hem de kuraktı.
Ekin zamanı susardı bulutlar
Ağlamazdı kolay kolay...

Saatlerimizi horozlar kurardı her zaman.
Hep çalışır, yarışırdı insanlar durmadan.
Elleri kocaman, KÜREK kadardı.
Bu yüzden en korktuğum şey
Surata atılan şamardı.

Benim doğduğum topraklarda
Kapılar ardına kadardı.
En çok davetsiz tavuklar içeri dalardı.
Kim kaparsa tekneden ekmeği
Akşama kadar bayram yapardı...

Benim doğduğum topraklarda
Öyle kolay ağlamazdı çocuklar .
Ağlasa da kabuk bağlardı çabucak yaralar.
Anneler ya iş tutar
Ya çeşmeye koşardı.
Sırf bu yüzden
Zemheri en sevdiğim aydı.
Annem en çok o zaman beni kucaklardı.

Yazın bostanlardan karpuz çalardık gizlice.
Parçalardık taşın keskin yeriyle.
Atmazdık suyunu içmeden
Atmazdık tasını kafamıza geçirmeden.
Sırf bu pisliğimden
Bilseniz ne çok dayaklar yedim annemden.

Benim doğduğum topraklarda
Kadın, erkeğin kaburgasındandı.
Ağzında yaşmağı
İki adım gerisinden koşardı.
Bu yüzden okudum
Bu yüzden direndim ben.
Bu yüzden yürüdüm hep önden...

Bir dönmemiz vardı.
Adı Mustafa’ydı.
Ermeni Meryem elek satardı.
Sormazdık hiç
Hangi ırktan hangi dinden.
Biz,
Aynı gök kubbenin çocuklarıydık zaten.
Bitaraf olamadım hiç
Atamadım vicdanımı kalbimden.
Biraz insan kaldım
Vatan hainiyim bu yüzden...

Yazan: MEHPARE GÖKÇE