Bazen, bir hüzün çöküyor ruhumun tam orta yerine,
Bazen de kızıyorum sana, çok kızıyorum.
Hakkın yoktu diyorum, ağlıyorum,
Çok ağlıyorum...
Yokluğuna alışamıyorum,
Yapamıyorum...
Dönüp, karıştırıyorum anılarımı şöyle bir,
Acıyorum...
Kanıyorum...
Kalbimi sıkıştırıyor bir deli fırtına zamansız.
Yüreğim diyorum, dur, yapma!
Nâfile...
Çaresiz kalıyor yakarışlarım.
Kalp bunu, hep yapıyor.
Her yıl, tam da bu günlerde, yaram açılıyor.
Yokluğunun sancısı, külleriyle doğuyor,
Hem nasıl şiddetli, hem nasıl hoyrat.
Geçer sandığım o ilk gün kıvranışları,
Ve o ilk günün insanı sallayan sarsıntısı...
Hele bir de ölümün, dinmez acısı,
Özleyince,
Ne de yaman oluyor,
Zor oluyor...
İşte o an, dayanmanın sınırları,
Tüm hatlarıyla, delip geçiyor.

Her sene böyle, tam da bu günlerde,
Ben hep, melankolik saatlerde,
Özlüyorum seni...
Hani bir de "Muti" deyişin vardı ya,
Özletiyor işte...

MUTAHHARA ARLI ÖZKÖK
muti