KİM İNSAN?


Soğuk taş kaldırımda
Boylu boyunca,
Uzanmış yatıyor bir insan,
Bir insan diyorum, bir insan!
Sanki bir hayvan,
Sanki bir çuval,
Sanki bir çöp yığını.
Geçenler insan,
Geçenler de sanki bir insan (!)
Öyle ilgisiz,
Öyle duyarsız,
Ve merhametsiz.
İğrenerek bakıyor, yüzünü buruşturup.
Duygusuzca mırıldanıyor:
’Tinerci, kafayı bulmuş.’
Sormuyor ’neden? ’
Sormuyor ’niçin? ’
Sormuyor ki ’kim? ’
Yanıyor içim, içim yanıyor.
Bir ses geliyor derinden:’açım.’
Kara bir çuval,
Kıpırdayan çöp,
Yaralı bir hayvan gibi kıvrılmış
Bir delikanlı.
Kirli yüzünde aralı kızarmış gözler,
İnleyerek dökülen çâresiz sözler.
Acıktıkça yemiş tırnaklarını,
Siper etmiş gözüne kirli parmaklarını.
Kapayın kulaklarınızı ki,
Duymayın sessiz çığlıklarını,
Kapayın gözlerinizi,
Görmeyin çâresizliğini.
Hattâ itin ayağınızla, yolunuzu tıkamasın.
Ya da çağırın çöp arabasını,
Telefon edin belediyeye,
Göz zevkiniz bozulmasın.
Ah!
Ağlarsa analar ağlar,
Anası yok ki ağlasın.



Güzeldi anlatım beğeni ile okudum,
Yüreğine kalemine sağlık yürek sesin hiç susmasın
_____________________Saygılar

Allah bu günleride yarayacak hale getirmesin bizi sevgili Nur
Zaman çok kötü
Hoşca kal

İnsanın içini acıtan bir durum.
İnsana verilen değer.
Bir gün buraya bir hikaye yazacağım.
O gün geldiğinde sizi uyarayım da, bir gelip okuyun.
Bir toplumun, delisine bile nasıl sahip çıktığına şahit olun siz de.
Ve,
hala Anadolu'da bu tür güzelliklerin yaşadığını gözlemleyin.

Moralimiz bozuldu bu duruma.
Umarım ve dilerim,
bir gün bir şeyler değişir bu toplumda...
Pek değişecek gibi gözükmese de...

Önemli bir konuya parmak basmışsınız.
Duyarlılığınızı tebrik ediyorum.

Canıım ya içim parçalandı..Kim bilir hangi yanlış kararların, hangi keyfi davranışların; sorumsuzlukların neticesi bu...İnsanların hayvandan bir farkı olmalı, ama ne gezer en modern çağlarda bile, saygı sevgi yoksa nasıl insan diyebiliriz duygusuz kişilere...Gittikçe aile kavramı da kalkıyor yok oluyor..Diyorlar ki onlar sizin oğullarınız kızlarınız değil...Diyelim ki evlatlarımızı bi yaştan sonra kendi kişiliklerini kazanmak için özgür bırakmak söz hakkı vermek gerekir. Lakin, merhamet de vefa da mı yok. Anne babaları, eş aynı evde yaşamak istemeyince adı huzur evi olan huzursuzluk yuvalarına koyma kolaycılığına kaçan bir millet olduk. Bütün güzel değerlerin üzerinden bir silgi ile silip geçelim mi? Neyse Halenur hanımcım Allah encamımızı hayretsin. Sevgi ve sonsuz selamlarla güzel bir geçirmeni diliyorum. Tebrik ederim emeğine sağlık, şiir sosyal içerikli olunca acınası a/sosyal hallerimiz utandırıyor. Muhabbettle...

Ne kadar çok emsal var, sessiz kaldığımız, kılımızı kıpırdatmadığımız.
Duyarlı bir yürek ve duyarlı bir kalem; bir kez daha...
Sevgiler...