mavi,
gök
-yüzündeki özlemleri dondurmaya yetebiliyor. bunu yapabiliyor sonunda şiirlerin/in ki
donup kalan anılardan/anlardan oluşan yürek ritimleri. zifir gecelerin/in unutturduğu.
yanlız olma güdüsü/sürüklüyor seni..rüzgar ve yağmur ve kanatları bütün güvercinlerin/in ki
çocuklar masal bitince mağrur uyanırlar sabahları/geçmişin intikamı gibi
ve başlar
susa(ya)rak
ölmek...


(...)




sevgimle..

''hani gökyüzü maviyken değil de
karanlık çöktüğünde sokaklara''

Belki çoğu insan bu şiiri beğenmeyecek, basit bulacaklar.
Süslü, edebiyat oyunlarının cirit attığı,
birbiri ile ilişkisi olmayan cümlelerin,
şairin gönlünden, düşüncelerinden geçtiği biçimde,
ve de
anlaşılması gerçekten zor bir tablo görümünde sunulduğu şiirler oldukça bol ve revaşta.
Ama,
aslında bu şiirde bam başka bir hava var.

''hani gökyüzü maviyken değil de
karanlık çöktüğünde sokaklara''

Nasıl sade, nasıl gönülden, nasıl akıcı, nasıl samimi,
nasıl bizden bir şiir.
Hasretin, acının, yalnızlığın nasıl da saf, temiz ifadesi.

''
zor yokluğunla baş başa kalmak
hani gökyüzü maviyken değil de
karanlık çöktüğünde sokaklara
sensizlik düğümlenip boğazıma
acı veriyor..
daha fazla dayanamıyorum da
gözlerimden yalnızlık dökülüp
yastığımla buluşuyor...'''

Olay budur.
Arife tarif gerekmez...



Bir tutam hayat tarafından 7/18/2013 10:19:58 PM zamanında düzenlenmiştir.