Otuz yıl öncesine gittik geçen gün,
Ah, kelli felli göbekli adamlar!
Aynı sıralarda değil miydik daha dün.
Ne çabuk savurdu yıllar bizleri?
Yüzümüzde hayatın derin izleri.

Zihnimi zorluyorum çıkarmak için,
Eskinin siyah- beyaz karelerinden.
Kiminizi gözlerinden tanıyorum,
Kiminiz büsbütün değişmiş,
Boyuna olduğu gibi, enine de uzamış.
Öğretmenlerimiz hiç yaşlanmamış mı ne?
Durmuş Ayrancı, Enver Anaş, Ayşe Çay…
Sınıfa geçip ders vereceksiniz sandım!

Pansiyonda yaşadığımız dram,
Sonraları da yakamızı bırakmamış ne?
Birçoğumuz üniversite mezunu olduğu halde,
Hâlâ neden takılmışız ortaokul yıllarına?
Benliğimiz orada asılı kalmış.
Neden gelmediniz Sayın Kavukçu, Karaçay?
Sizleri affedecek kadar büyüdü yüreklerimiz!

Bizi bir araya getiren vefanın şifreleri,
Masum duygularımızda saklı kalmış.
Darbe sonrası o kıt şartlarda,
Sevinçten çok acıları paylaştık.
Belki bu yüzden erken olgunlaştık.
Dumura uğrayan, sindirilen çocukluğumuz,
Çekmedi rüyalarımızdan elini,
Ve unutturmadı Pamukeli’ni.

Mezara kadar izleri silinmeyecek,
Yitik çocukluğumuzu arayacağız,
Buruk yıllarımızı ağartacağız.
Pamukeli artık yorgun, yıkılacakmış bu yıl.
Ama aramızdaki bu bağ, bu ruh,
Türkiye’nin her köşesinde ölene dek sürecek.
Ve o çocuk bakışlarımızla gülümseyip,
Hiç yaşlanmayacağız…

24.06.2013

Muhittin Alaca

Ceyhan Pamukeli Ortaokulu mezunları buluşması (1982-86 mezunları)