Yanlış zamanda çaldım kapını
Bağışla’ sevgili’ geç kalmışlığımı


Nereye dönsem bu yabancı şehirde
Sana çarpıyorum
Oysa bu kez başka olacaktı
Hikâyemin konusu
Balkanlara uzanmayacaktı yol
Denedim olmuyor
Bulamıyorum
Senden gitmenin yolunu

Odamda ay tutulması
Duvarlarda
Bana gülümseyen
Eski solgun resimler
Başucumda iğde çiçekleri ve
Gecede asılı kalmış
Keskin kokulu bir hasret
Bu ıssız gecede
Saçlarımda defne yaprağı
Tenimde gül suyu kokusu

- nasıl güzel kokar-
Memleketimin çiçekleri
Ana kokusu gibi yar gibi nefes gibi
Ben gibi
Öyle say bu yürek yangınını

Gecenin son demi
Nerden düştün aklıma şimdi
-uyku zarar bana -
Seni ne zaman çok özlesem
İğde kokusu doluyor ruhuma
Özlüyorum ülkemi
Geride bıraktığım güzellikleri

Yitirdiğim değerler geliyor aklıma
İçim acıyor

Kış ortasında gelen bahara aldanıp
Kirazın çiçeğe durup
Yanması gibi bu yürek çarpıntısı
Kalbim şarkı söylese de
İki kişilik - aldırma-
Kendi açtığı yaraya kanıyor aslında
Kar toplarını basarak yüreğimin közlerine
Uzun yıllardır sönmeyen
Yangını soğutmaya çalışıyorum
Aklım sıra
Ağustos’ta üşümek say bunun adını
Öyle bir şey işte sensizlik
Bu koca kentte

Gözyaşlarım isyan ateşini söndürmeye yetmiyor

Sinem ana yurdumun toprağı gibi
Vurulan her darbede sertleşiyor
İncinmişlik kol gezse de sınırlarında
Ses geçirmiyor
- saz benizli yalnızlık-
Kapatıyor bir bir açık y/aralarını
Kendini tamir ediyor gönül

İğde kokulu sevgili
Ömür köprüsünde
Son basamaklar son adım

Demem o ki
Bundan sonra
Gel/sen de bir gel/mesen de




Deniz Derya Giritli

Şiirime nefesiyle ve güzel yorumuyla can veren sayın Ahmet Ormancı’ya sonsuz
teşekkürlerimle.