uyuttuğum acılarım uyanmasın diye
sessizce sevmiştim onu


bir türlü doğmayan düşlerimi
doğurmak için
sessizce sevişmiştim onunla

aşerdim günler- geceler boyu olmazlara
onlarca yalanlarını yudumladım
her sabah kusacağımı bile bile

yine de sessizce sevmiştim onu
bir türlü doğmayan düşlerimi
doğurmak için

sonunda yine doğan gerçekler oldu
ve yarattığım o
düşlerimle birlikte kayboldu...


17/Aralık/2007

Figen Yarar



Ne zaman,ne de bizler kısır değiliz.
Kuralıdır yaşamanın gebe kalmak ve tutunmak hayata.
Bazen sağlam bir dala tutunduğumuzu zannederiz, açlığı kemirmiştir onu, içi boştur oysa, kırılıverir, düşersiniz.Ama nereye düştüğümüzdür önemli olan.Tutunduğumuz dal, boy hizamızı geçmiyorsa, ki genelde el hizamızda olanlardır tutunduklarımız,
kırıldığında elinizde kalan dalı bırakın yere, nasılsa yeşerdiği toprağa karışacaktır..