Bu dünyada huzur bulup gülmedim
Açıldım, kapandım yine solmadım,
Çiçek, çiçek gezdim ama bilmedim,
Gönlümün gülünü bulana kadar.

Diyar diyâr gezdim gurbet ellerde
Yağmurda aradım akan sellerde
Rüzgâra da sordum esen yellerde
Gönlümün yelini bulana kadar

Bade içemedim, su içtim kandım
Tatlı yiyemedim, ondan usandım
Her çiçekten alıp, onu bal sandım
Gönlümün balını bulana kadar

Aşkım ateşinden kavrulup yandım
Hor söze aldanıp, nasıl da kandım
Her yüze güleni,ben de yar sandım
Gönlümün yarını bulana kadar

Âşık olmuş bülbül nasılsa güle
Hayran kaldım Şeydâ öten bülbüle
Bağrımı açmadım esen her yele
Gönlümün serini bulana kadar

Gönlümün birini ben artık buldum
Bu birlikten güzel bir yuva kurdum
Başımdan geçeni dile getirdim
Gönlümün dilini bulana kadar

Ben Ahmet’im derim gezme avâre
Gönlüm yaralandı yok mu biçâre
Hâlimi arz ettim o güzel yâre
Gönlümün bir’ini bulana kadar