Kardeş dedim üzüldüm
Dost dedim üzüldüm
Zorla değil ya
Bundan sonra
Hiç üzülmeyeceğim.

“İnsanları ağlatmak
İslam’da var mı?”demişti
Gür bir nefes
Doğrusu pes
Anlayamamıştım
Şimdi anlıyorum
Zorla değil ya
Bundan sonra
Hiç üzülmeyeceğim.

Derler ya insan
Bin bilse bir bileni dinlemeli
Bu gün ben de öyle yaptım
Dinledim O gür sesi
Zorla değil ya
Bundan sonra
Hiç üzülmeyeceğim.

Arkadaş dedim üzüldüm
Yoldaş dedim üzüldüm
Zorla değil ya
Bundan sonra
Hiç üzülmeyeceğim.

Artık takılıp kalmayacağım
Şiirin vezinlisine de
Serbeste yazacağım
Zorla değil ya
Bundan sonra
Hiç üzülmeyeceğim.

Kimseler kızmasın bana
Bu adama ne oldu demesinler
Ve yine demesinler
Ne güzel garip, garip
Yazıp duruyordu
Ha bre kendine vuruyordu diye..
Artık vurmayacağım
Hele bundan sonra
Zorla değil ya
Bundan sonra
Hiç üzülmeyeceğim.
Ey Bülbül!
Şakıyacaksın yine bilirim:
“Bende senin üzülmediğine
Üzülmeyeceğim” diye
Sağ ol geçti sonbahar, kış, yaz
Sanma ki bu boş bir avaz
Zorla değil ya
Bundan sonra
Hiç üzülmeyeceğim.

Düşünme ey kari
İfrata kaçtığımı
Etrafa sitemler saçtığımı
Hayır, bu bir değişim
Herkes zamanla değişebilir
Ben de bir değişim yaşadım
Zorla değil ya
Bundan sonra
Hiç üzülmeyeceğim.

Ey! Kışta baharı müjdeleyen dost
Kara kış sürüp giderken çekip gittin
Bu bahardan haberim de vardı
Lakin yine de üzülüyordum
Bu da buraya kadarmış
Zorla değil ya
Bundan sonra
Hiç üzülmeyeceğim.
Hiç üzülmeyeceğim. 13.12.2007
İ