tarifsiz acılarla
büyüttüm çocuk yüreğimi
terk edip gittin
kalabalık yalnızlıklarda
ve ışıl ışıl karanlıklarda

ben
seni sevdim
sen
ikimizi
daha çok da seni
biz diye bir şey kalmasa da
sen
yine de devam edebilirsin
sevmeye kendini

ya ben
neylerim
sensiz bizi
sen
şimdi artık yoksun
ben
unutmak nimetinden bile yoksun
kalakaldım şubat ayazında

iki rüya arası
kısacık bir uyku
kadar sessiz
öptüm kirpiklerinden

ses hızında geçtin
hayatımın içinden
bir umut bırakmadın vuslata dair
avucumda yokluğunun soğuk izi
yanaklarımda yüreğin buruk tuzu

olsaydın
yanımda
kalmazdın
aklımda



(KÜTAHYA - 12/11/2012)