3
Yorum
3
Beğeni
5,0
Puan
1865
Okunma

Kanayarak kollarını dört bir yana açıyor nisan
Dökülüyor sözcükler ve ıslanıyor kağıdın ruhu
Dağa, taşa, buzlara, tozlara
Denize atılan şişenin içindeki kağıda
Gecenin karanlığına
Yazılıyor şarkılar
Ah bu bengisu
Hayat veriyor bahçelere ağaçlara, çiçeklere
En çok da karanfillere
Bir katre de benim için diyorum
Kurumasın çitlembik ağacı
Her dinleyişimde kendimden geçtiğim
balattır gözlerin
Dizelerinden yükselen şarkıdır
Yaşama sevincimi tazeleyen
Göğü denizle birleştiren
Kanayarak açıyor kollarını nisan
Eriyor yüreğim
Soluk eflatun rengindeyim
Gökyüzü daha bir mavi
Gökkuşağıysa bugün siyah beyaz
Barba
5.0
100% (3)