![]() İnsanlığımı Kaybettim HükümsüzümŞiirin hikayesini görmek için tıklayın Taksimin göbeğinde bir ihtiyar gördüm. Yaşlı bir kadın dileniyordu. Ayaklarında bir poşet, ayakkabı yok şişmiş. Gördüğümde tam yanımda bir şey diyemedim. Algılayamadım önce bir iki adım ötemde durdu. Ben dondum kaldım. Her defasında gözümün önünde. Neyse bir sürü mazeret bulup uzaklaştım yanından. Sonra bin pişman. Bunun üzerine yazdım. Eyvallah.
Dur
Yazma Ne olur dur Sözlerin ağarmış saçlarına Bir kalem daha oynatma ne olur. Kalabalık şehrin leş kokan sokaklarını gördüm Pislik akan logarlarının yanında burnumu tıkayıp geçtim. Yakışmıyor biliyorum aşk sevgi üstüne ne yapayım şair değilim. Yine günah çıkaracağım Kapkara gönlümü sizlerin temiz vicdanlarında yıkamak niyetim Sormayın demiyorum Sorun ki bu zehir atılsın vicdanımdan Kapkara damarlarımda gezen kötülük çıksın Zayıfı yetimi, öksüzü görmeyen gözlerim kör olsun Kör olmuş ki görmüyorum Dilim lal İki adım ötemde Geçip giden ihtiyar nine An an gözümün önüne geliyor Ayaklarının altında cennet olan annem Yırtık pırtık elbiseler içinde Bir tutam vicdan dileniyor: Allah’ım şehrin tam ortasında Buna nasıl kör kalırım Kalabalık vicdansızlık içinden Beni sıyıran nedir? Yok yok Ben körkütük acımasız zombi kılıklı biriyim Bir iki çift iyi söz de edemedim Dilim tutuldu Kendime bir sürü mazeret buldum. Şimdi Bunları söyleyerek günah çıkarıyorum. Yazık yazık Bin kere söylesem yazsam Ne değişir Ben otuz saniyelik bir zamanda Merhamet diyen kendi iç sesimi Piskopat bir katil gibi Parça parça edip Taksim meydanının ortasına Gömdüm. Ben yaşayan bir ölüyüm, Ağlamak Ağlamak İstiyor Yaralı Gönlüm. (Nisan 2013 İstanbul) |