Bir istimdat duvarının dibindeyim
toprağı tutan güce tutunma çabasındayım belki de
O duvar kadar eski
O duvar kadar güçlü görünüyorum
İçimde gerçekleşen zamanın çürümelerini gizleme telaşındayım.


İçimde bir yerlerde fokurdayan bir kazanı
taşmasın diye başında durmuş karıştırıyorum
arada sıçrayan sıcak sular elimi haşlasa da
gözlerimin soğuğuyla birleşince
acısı çabuk geçiyor.

Acı dediğin nedir ki?

İlk başta yaksa da derinden bir yerleri
zamanla azalmıyor mu ilk sızısı?
Ki zaten acı ile doğmadık mı ilk dünyaya gelirken
alışkınız vesselam.


Uzaklarda bir yerlerden
bana bakan gözlerini hissediyorum
o gözler ki uğruna ne canları kirpiklerimin ucunda boğmuştum
yalnız senin gölgende ferahlamak yeterliydi
ateşi elimle tutmuş
acıyı yüreğime zerketmiştim damla damla
damla damla olması gerekiyordu birden olunca çabuk geçiyordu çünkü sızısı..


Seni seviyorum
anlamı engin denizlerin en gizli köşesinde
taşların altında yazılıydı bana göre.
Herkes okumamalıydı
Herkesin dilinde olmamalıydı
Sadece hakedene sunulan ender bulunan bir inciydi çünkü..


O yüzden kimseye söylemedim
söyleyemedim..
Hep dilimin ucuna kadar gelip
bir türlü düşemeyen o iki kelime
dişlerimin altında un ufak oldu karşıdan görünmeden.

Bu kadar kolay değildim çünkü..

Nasıl ki ender bulunan inciyi ağzımda dolaştırıp
bir türlü tüküremiyorsam istiridye misali
zordum
herkesin dibe inemeyeceği kadar
derindim
Elimi tutamayacakları kadar
uzaktım..


İstimdat duvarı sallanıyorsa eğer şu anda
ve ben hala yanındaysam
acizliğimden değildir elbet
zamanını bekliyorum içimi uyutmak için
hazırladığım ninniler
dilimin ucunda
ben en tepedeyim.



LAVİNİA