Birgün anlarsın yaşamın anlamsızlığını
Söyleyeceklerin düğümlenir boğazına
Sevdiklerin çoktan terketmişlerdir seni
Hayallere dalıp uzaklara takılır gözlerin
O’nun unutamadığın masum yüzü belirir karşında
Uzanıp avuçlarına almak istersin
Ellerin asılı kalır boşlukta
Kapanıp yastığa ağlarsın çaresizliğine..

İçindeki özlem gözlerinden taşıp
Süzüldüğünde yanaklarına
Eğip başını en ıssız sokaklara saparsın
Bir uğultu başlar kulaklarında
O’nun özlediğin sesini duymak için
Bir kanadı kırık martı misali çırpınırsın
Ama nafile
Uzanır gökyüzüne ellerin
Sessiz çığlıkların yankılanır
Uzayın boşluklarında..

Biraz yorgun bitkin ve çaresiz
Geçmiş günleri anımsarsın
Sonra dizilir sıra sıra gerçekler karşına
Boşa geçip giden günlerin acısı
Ok gibi saplanır yüreğine
Keşke dersin keşke herşey bir rüya olsaydı
Uyansaydım ve bitseydi kabusum..

Birgün anlarsın ümitle beklemeyi
Geçip giden zamanın seni yavaş yavaş
Ve acımasızca tükettiğini
Ömrünün sabahları, öğleleri, akşamları bitip
Karanlığına gömüldüğün gecelerin
Sonun başlangıcı olduğunu
Bir gün anlarsın..

Belki birgün çıkıp gelirsen eğer
Kabrimde büyüyen beyaz bir gül görürsün
İşte o zaman anlarsın
Seni ne çok sevdiğimi...

11.04.2013