KARACA AHMET MEZARLIĞI HAKINDA KISA BİR BİLGİ
Karaca Ahmet Mezarlığı İstanbul n en eksi ve en büyük mezarlığıdır dünyanın en büyük mezarlıları arasındadır-750 dönümlük bir alana sahiptir buraya ilk gömülenler İstanbul u kuşatan İslam arpa ordularının şehitleridir Selçuklular zamanında hacı Bektaşi veli İslami yaymak için müritlerinden sultan karaca Ahmet hazretlerini buraya göndermiştir bu mezarlık ta adını o büyük zattan almaktadır –----bu uzun şiirimi fedakârlık edip okuyan değerli insanlara teşekkür ederim

KARACA AHMET MEZARLIĞI

Hey gidi karaca Ahmet adın iki kelime
Gelen girmiş koynuna yüreğin lime lime
Zikrede selvilerin hu çeker çınarları
Kaç yürek söndürecek çağlayan pınarların
Acep pişman mı sana ilk kazmayı vuran zat
En değerli varlığın mezar taşı teminat
Hüzün sinmiş bağrına her köşen efkâr kokar
Çiçek getiren Leyla gül diken mecnun çıkar
Bizden ne ister acep orda ki yiğitler erler
Dünü onlar yaşadı bu güne ne söylerler
Gelen mevta fani der getirenler aşikâr
Kimsede malumat yok bu yol nereye çıkar

Ötelerden haber ver susma karaca Ahmet
Anılar sende biter bunu sende kabul et

Sus pus olmuş mabetler herkes sırrını gizler
Hangi âleme dönmüş güneş örmeyen yüzler
Desem karaca Ahmet tanıt bana kendini
Nasıl tarif edersin bana inilti vadisini
Zengin elveda demiş sarayına köşküne obasına
Gelmiş sana sığınmış bir kefen parasına
Ya bir çınar gölgesi yâda bir sevi söğüt
Sana misafir derler ilmiyle gelen yiğit
Akşam anne babaya açıldın bostan oldun
Sabah bacı kardeşe acıklı destan oldun
Mazluma cennet bu ye kükreyen zalime yaban
Hu çeken dervişe köşk tepinen sarhoşa dam
Gelene kapım açık buyur da gel demişsin
Yüz binler kucağında rabbine yönelmişsin

Ne üzül ne telaş et korkma karaca Ahmet
Çürütüp toprak yapıp gül bitirende hikmet

Şurada görkemli mezar ölçer mi sevabını
Şu selvinin gölgesi gizler mi ayıbını
Ebedi varlığıyla herkes kendine doktor
Bu tümsekler bahane bedelsiz yatan yoktur
Ölümle gelmiş herkes inkâr etmemiş kimse
Hepsi ayrı hikâye yürek burkan hadise
Bir köşen şehitlerin bir köşen gazilerin
Göğsünde divan kurmuş kalem tutan erlerin
Bir yanında âşıklar vuslata ermek ister
Bir yanın uyurgezer kendisinden bihaber
Yoksulun derdi bitmiş ağanın mal telaşı
Zenginin dört taşı var fakirin iki taşı

Kıyamet günü yakın sabret karaca Ahmet
Canlar dirilip kalkar gider kalırsın sağ selamet

Çökmüş ürküten sessizliğin şu ölüm tarlasından
Dolu gelen tabutlar boş çıkar avlusundan
Uyuyan orduların İstanbul’u gözlüyor
Yiğit ruhlar bu şehrin ufkunda geziniyor
Kaptansız gemi dünya yükünü insan çeker
Yeryüzüne ağ atmış toplar ikişer üçer
Bazen bir kurban düşer bazen körpe can düşer
Bazen pir getirirler bazen bir civan düşer
Tarihin sayfa sayfa ufkun hatıran dolu
Ta o günden bu güne saklarsın İstanbul’u
Sanadır Fatihalar Yasinler unutulmaz
Üsküdar sokakları senden önce uyumaz
İsmini veren zatın mekânı cennet olsun
Rahmet yağsın üstüne mezarı nurla dolsun
Bir Fatiha gönderdim kabul et ahvaline
Belki iki metre yer saklarsın muhittin e

Bir abide bu şehir baştanbaşa asalet
Ezanlar okunuyor uyan karaca Ahmet
Sen İstanbul’a emanet İstanbul Allah’a emanet

Şiirin sahibi şair muhittin lacin