“Bir daha asla” diyor,
Bilinmeyen bir ruh…
Rüyamda…
Benimle konuşan,
Beni avutan;
Beni yaşatan,
Beni öldüren
Uğursuz sesiyle…

Gözyaşlarıyla uyanan insan
Yaşamış insandır…
Acının varlığını bilen,
Acının karanlığında uyuyandır;
Vedalaşamadan,
Sevdiğinden ayrılan insan…

“İşte bu!” dersin,
Aradığını bulmuş gibi…
Boş bir sevinç,
Boş bir hüzünle;
Sanki kaybedeceğini biliyormuş gibi…
“Bu sefer farklı!” dersin,
Gerçekten farklıymış gibi…
Ama nereden bileceksin;
O da gidecek
Herkes gibi…

İki hecelik ismini tekrarlarsın
Zamanla unutmamak
Aklına kazımak için…
Korkarsın çünkü
Beyninin ihanetinden,
Hafızanın sadakatsizliğinden,
Yaşamın dönekliğinden…

Bir ruhla konuşuyorum,
“Bir daha asla” diyor,
“Ölsem unutur muyum?” diyorum;
“O seni unutur” diyor,
“Tekrar sever miyim?” diyorum;
“Belki” diyor,
“Tekrar sevilir miyim?” diyorum;
“Belki” diyor,
“Ölmek çözüm mü?” diyorum;
“Belki” diyor,
“Bir daha görecek miyim?” diyorum;
“Bir daha asla” diyor,
“Mutlu olacak mıyım?” diyorum;
“Bir daha asla” diyor.
Bir daha asla…
Uğursuz sesi,
Yılan fısıltısıyla;
“Bir daha asla” diyor…

Umut öldüren karanlığıyla,
Korkak bir zavallı gibi;
“Bir daha asla” diyor.
Bir daha asla…