Ben sana gitme demiştin,
Ama gittin…
Geceleyin suskunlaşan bir anlık ölüm gibi,
Bir yağmur gibi kaldırımlara süzülüp gittin,
Karanlığın dibine çökmüş bir ay ışığı kadar derinden,
Bir rüzgâr kadar gözyaşımı incittin,
Gittin,
Boşa dolmuş bir zaman boşluğu gibi
ömrümden firar edip gittin…
Terk ettin…
Sensizliğe kaybolmuş bir yaşam bıraktın geride,
Ve hiçbir yerde bulamadım adını,
Ve bir resmin bile olmadı bende,
Bir mektup,
Bir eşya…
Hiçbir şeyin olmadı bende,
Hiçbir şeyin yok…
Ben sana gitme demiştin,
Ama gittin…
Bekledim,
Mevsimlerden daha çok bekledim seni,
Daha çok özledim,
Daha çok yaşlandım,
Daha çok sevdim…
Ama yetmedi,
Ben sana yetmedim…
Korkular birikti ruhumda,
korkular,
Hüzünler,
Sen yoktun…
Çok yalnız bıraktın beni,
çok;
gökyüzü kadar,
okyanuslar kadar,
karanlık odalar kadar,
ve şarkılar kadar,
Çok gittin benden,
çok…
Ben sana gitme demiştim,
Ama gittin…
Bulutlar köpürdü gözlerimin ucunda,
bulutlar…
Hiç bilmediğim bir yerlerde sustum,
Ağladım,
Ve sonra tekrar sustum…
Sonbaharda resimler yaptım,
Güneş hep aynı yönde battı,
Kuşlar hep aynı tarafa doğru uçtu,
Hep aynı uzaklığa kapandı yüreğim…
Ve sonra akşamlar sardı bütün bedenimi,
akşamlar…
Uykularda boğulup gittim sensizliğe,
Düşlerim kırıldı en karanlık yerinde,
Yıldızlar yoktu,
Yarının hiçbir önemi yoktu,
Çünkü yarın,
sen yine olmayacaktın ki,
Sen yine beni duymayacaktın ki,
Hatırlamayacaktın ki!..
İşte bu yüzden,
bu yüzden…
Ben sana gitme demiştin,
Ama gittin…
Gitme demiştim…
Demiştim…
Ben sana gitme demiştin…

25.06.2005/Cumartesi/SARAY
ŞİİR-B.BİRİCİK