Kahverengi tahta bir bankta oturuyordu önce
Yağmur çiselemeye başladı hafiften ince ince
Göz yaşları dudaklarına kadar süzülünce
Bir ah çekti durdu uzun bir süre sessizce
Yağmura eşlik eden fırtına çıktı birde
Savruluyordu saçları buğday başağı gibi
Bir ürperti girdi içine kalktı birden yerinden
Yüksek ökçeleri adım atıkça tak tak ediyordu derinden
Rüzgar dansa kaldırmıştı sanki onu
Bir sağa bir sola savruluyordu kederinden
Mahalleleri bekleyen sokak direğine koydu bir elini
Bacalardan çıkan dumanlar yakıyor olmalı genizini
Elleri üşümüş tir tir titriyordu soğuktan
O güzel parmakları mosmor olmuş çoktan
Arkasından bir gölge geçti az önce
Soluk alıp vermesi sıklaştı iyice
Uzandı boylu boyunca buz gibi kaldırıma
Kimsesiz ölenler kadrosuna yeni bir kişi daha


SONER CABBAR