Gel de çare bul şimdi bu derde,

Yoktur yolu ecele karşı durmanın.

Oysa daha yapacakların vardır,

Herşeyin yarımdır,

Gülmemişsindir belki de,

Ağız dolusu kahkahaların eksiktir...

İmanın tek tesellindir,

Yazgı dersin, yazgı.

Ardında bırakırsın sevdiklerini,

Düşmanların bile sanki pişmandır

Düşmanlık ettiklerine.

Gerçek gün gibi ortaya çıkmıştır işte yine.

Ölüm alıp gittiğinde bir anda birilerimizi,

Yok oluş hatırlatılır tekrar insanlığa..

Ah ahlar, vah vahlar çekerler ardından,

Kimi bürünür gerçekten yasa

Kimi ise sadece atar caka...

Hani iyi insan bilinir geçinir kendini,

Gösteriştir ardindan dökülen bütün sözleri.

Dost bürünür derin kedere,

Gözyaşı akar oluk, oluk içine...

Can acısı gelir oturur ciğerine

Yitirince insan sevdiğini,

Susar da konuşamaz içindekileri.

Anılar gelir durur karşısında,

Sesi bile hala kulaklarında.

Dersin kendi adına,

Oldu mu şimdi bu,

Nasıl da bırakıp gittin sen bizi

Böyle uzaklara...

Ah ölüm,

Hepimize an gibi yakınsın işte,

Tam da unuturken seni

Vurursun tekrar kimilerimizi

Can evimizden.

Şair der ki;

“Sessiz gemi”

Bir çok giden memnun ki yerinden,

Çok seneler geçti dönen yok seferinden...

Gönül yorgun,

Gönül bezmiş kendinden.

Dost da gider,

Yoktur çare ölüme.

Ecel uğrar elbet birgün bize de,

Dosta varırız biz yine.

İman ile geldik, iman ile gitmeyi

Nasip eyle ey Rabbim..

Can senin,

Beden senin..

Ölüm de senin nimetin...

Yazan: Gönül Cesli
17.02.2013