Biliyorsun değil mi çocuk?

Bir ekim sabahında, renk değiştirdi hayat.
Evciliğe soyunduk, tüm kabullere inat.

Ben ilk çeyreğinde ömrün, O daha yirmi iki.
Ben idealist öğretmen, O ise, bir öğrenci,
Ben iki çocuklu dul, O daha sabi
Ben normal yurdum kadını,
O, zengin esas oğlan.
İkimizin aşkından bozuldu onca plan.

Bir mangal yürekti ki, ben ve biz sığdık ona!
Açlığı da pay ettik sığınıp Yaratana.
Onun okul harcını, çocukların aşını,
Kazanıp ödüyordum, eğmeden hiç başımı.
Âleme ibret sevda dillerde yankılandı.
İkimizin romanı o dönem çok okunandı.

Sen hiç böyle aşk gördün mü çocuk?

“Elim sende” oynardık otobüs durağında,
Bazen kızak kayardık Kızılay meydanında.

Çocuklarım aşkıma ”babacığım” dedikçe,
Sevgimiz derya oldu yılları devirdikçe.

Hem aşkım, hem sevgilim,
Hem babam, hem dostumdu.
Kocaman yüreğinde deli gönlüm uslandı.
Ben ona destek verdim, o da bana yaslandı.

Nasıl âşıktım ona,
Nasıl vurgundu bana?
Her dokunuşunda aşkla, secdedeyim Yaratana.
Hala ailesinden bihaber yaşıyorduk
“Komünist bir kadına oğlumuz âşık oldu
Bunca mal varlığını bir kenara koydu.
Ağıtları yakıldı uzun süre ardımdan.
Bense aşktan divane, biraz da aptallıktan,
“Haklılar aşkım” dedim, umutları yok oldu,
Baksana gelinleri iki çocuklu bir duldu”
Gelen her tepkiye de” ödülüm aşkım” dedim.
Ne minnet duydum ona, ne de ona eğildim.
Ben sevgimden hercai,
O aşkından boran kar,
O bir deli rüzgâr.