Karanlıkta sadece kendi çığlığım var. Ruhum ızdıraptan feryat ediyor fakat duyuramıyor hiç kimseye.
Hayatım boyunca yanımdan ayrılmayan dostlarım, çocuklarım, neredesiniz? Gelin beni çıkarın bu kuyudan.
Kimse yarama derman olmuyor, kendi başımayım Allah’ım! Bir Sen bir de ben.
Dünya başımda dönüyor. Renkler curcuna mavi siyaha, siyah kırmızıya karışmış.
Yaşam ve ölüm!
Gidiyorum ama gözlerim hala, dünyayı görmeye, kalbim hâlâ dünyaya sarılmaya çalışıyor, bir türlü bırakmak istemiyor...
Sisler içinde bir kapı… Varla yok arasında gidip geliyorum. Bir an sisten sıyrıldığımda
Azrail beni yakalayıp çekiyor.
‘’Hadi’’ diyor ‘’Biraz daha’’ diyorum.
Fakat gitme vakti geldiğinde beni dinlemeyecek, biliyorum!



satırlarınızı okuyunca anımsadım bu şiiri...
tüyler ürperten bi konu..
geç farkedilen.. önemsenmeyen.

yüreğinizden dökülen damlalar susmasın.
sevgiyle..