Trenler geçiyor bu şehirden
Homurtulu ayrılıklar yaşamış.
İçindekiler hep üzgün
Ya da bıkkın hayattan.
Gurbet yaşamışlar ölüm gibi.
İntihar etmiş sevgiler yeşerir,
Meşin bavullarında.
Trenler geçiyor Polatlı’dan trenler,
Hızlı, kara, mavi, doğu.
Adları ne olursa olsun,
Her birinde ayrılıklar homurtulu.
Her birinin sesi hüzün türküsüdür
Şehrin yüreğinde yankılanan.
Kulaklarımı tıkıyorum,
Kaldırımlara ruhumu atıyorum,
Her şeye ileri geri sövüp sayıyorum.

Trenler geçiyor Polatlı’dan trenler.
Bir gün şehrin en ağrılı yerinden,
Türkü çağırarak,
Bütün trenleri durduracağım.
Tek tek vagonlarını sayıp,
Beyazı kırmızıya kırdıracağım.
Sonra elimde bir yudum su,
Şöyle sona doğru bakacağım.
Ölüm gibi sevdiğim ölüm,
Gözlerimin ikisini birden kapatacağım.
Trenler geçiyor Polatlı’dan trenler.
Bu dünyada çok oldu,
Gelenler ve gidenler…

Hüseyin ÜSTÜNTAŞ