odaların içindeyim
yolda, sokakta, dağ başlarında
dolaşıp geziniyor bedenim;
yüreğim ile beynimin
yarısı senin, yarısı benim.


elim elimi oğuşturur
kütürdetir bazen,
bazen tırnaklarım
tırnaklarımla uğraşır,
sağ elim sol elime
sol elim sağ elime
derken sağ- sol,
arkadaş olur iki kelime.


can sıkıntısından yorgunluktan
bazen uzanırım
boylu boyunca divana
dikilir kalır gözlerim tavana,
tavan tavan değil ki
sessiz beyaz sinema perdesi
gizlenmiş bir aşkın filminde
başlarsın baş rolde oynamaya...


sen mi yoksa ben mi
hangimiz eğilip usulca
fısıldamak istesek
birbirimizin kulağına,
sanırım ikimizin de
itirazı olmaz buna
gönül öyle ister en azından;
şey... galiba... yavaş yavaş
aşık oluyorum ben sana
hiç de öyle kolay
sıradan değil bu iş
ürpertiyor beni,
çok fena bu gidiş
tavana bakınca seni görmek
durup dururken düşle
aşktan başıma çorap örmek!


insan kaç türlü yalnız olur,
bir sen ben olursun
bir ben sen olurum,
sen bende seni
ben sende beni bulurum;
aramaya çıkınca benliğini
yalnızlıkla çoğalıyor insan
inan buna sevgili!


hayırdır inşallah,
cep telefonum çalıyor yan odada
arayan sen olabilir misin;
uzak bir ihtimâl,
fakat gönül istiyor,
haydi boşver canım
sen değilsen;
açma kapat
zaten açmadım,
hani şu 850 ile başlayan
yine aynı numara
sık sık arıyor
derdi neyse bu adamlar;
hayat zaten baştan sona madara(!)


sen aramazsın beni
hem çok,
hem de yok söylecek bir şeyin
tıpkı benim gibisin
dokunamaz tuşlara elin
zor mu bu iş o kadar;
evet, hem de çok
’seviyorum seni’ diyebilmek
büyük bir sorumluluk sevgili
oysa seviyorum işte
hem de deli gibi?!


anlamadım seni gitti gönül;
yanlış zamanda doğru seçim
doğru zamanda yanlış kişi
doğduğum günden beri
yalan yanlış düşler,
avunmak mıdır gönül işi?!


gün günleri kovalıyor
haftalar ay’ı;
göz göze gelince
alıyorum başıma belayı...


atamadım gitti yüreğimden sevdayı;
umutlar yeni bahara
şu ara çıkamam dağlara
yine düşüme yoldaşsın,
salıverdim kendimi
istediğince senin ile
gezsin, tozsun, dolaşsın!



Şaban AKTAŞ
09.02.2013- 11.10