Küskün seyrediyorum
Kırılan ayna tek parça
Ve bağırdıkça suskun kalıyorum
Düşmanlığa kalmış gibi


İçimden gelen ne yöne gidiyor
Bu şiiri yazmak için bile
Kaç dize sökülüyor
Bilmiyorum
Ya istediğim çıkmıyor kafiyelerden
Ya da ağır patlıyor infilak


Ve her şey siliniyor
Martı sesleri çığlık artık
Dinlenmeye bir türlü yanaşmıyor
Hırçın
Sonra kanadı kırık sevda
Ağır aksak yürüyen kedi gibi
Sokulmaktan bahsediyor


Diyorum ya belki de boşuna
Bir İstanbul var
Gemileri yakıp sevdalara dağıtıyor
Daha geçen gördüm
Aşk intihar ediyor susçuz
Yaralı kalma ihtimali bile yok
Kan revan


Sökülüyorum
Teğeller sağlam olmamış bu sefer
Ve yırtılıyorum her bir yanımdan
Ağu sızıyor derinleştikçe sökükler
Elim ölüm
Yakam öbür taraf


Ve sökülüyorum
İntihar sonrası aşk
Duy beni
İçimden geçiyorum
Sen git desen de gülüyorum
Ve duy beni aşk
İçimden senli düş/üşleri yırtıp atıyorum