kendine iyi bak demek kolay gelir
radyolarda onun adına istek parçalar duyana kadar
ve kendi adının sadece kendi kulaklarında yankılandığı,
gerçeği vurur yüzüne
gitmek istersin ardından
anılara cephe alırsın
her şeyin seni terk ettiğini sanarsın birer birer

yüreğinden bir tren kalkar karadan yolculuklara
bir de gemileri uğurlarsın
ama fayda etmez bakakalırsın

her şey tılsımını yitirir ardın sıra
o bahçe, o ağaçlar, o meyva
artık bayağı bir rüzgar eser
önceki serinletirken seni

illegal sevişme duraklarında
kalır kırmızı rujlu gömlekler
her otobüs onu indirir önüne
her indiği otobüse sen binersin
iki saniyelik de olsa kayar gözlerin
damarlanır bakışların
kalbin içeriden bir of çeker
diline sorgu sual etmeksizin

gitme vaktini çalar, ezan sesinden hemen önce radyolar
adını aklına kazımışsındır
kalıcı bir dövme gibi.
silmek uzun bir süreliğine imkansız.

ve hatta gözlerinin içinde gördüğün o sen
bir başkası oluvermiş bir an
yıkılırsın ama belli etmezsin
dışarıdan kim görse seni
anlamaz içerdeki kederi

şoför frekanslara dokunur ve değiştirir bir an radyoyu
çalan o şarkı yine seni anlatır
sanarsın ki o şarkı ruhunun haykırışıdır

bir an sonra kendine gelirsin
ellerinin boşluğunu hissederek
üşümüştür bir yaz sıcağında parmakların

genel bir af yasası yazdırır düşüncelerin
beyaz bir a dört kağıdına
hakim o an devreye girer
ve tek celsede aşk oyunu biter...ykpkrs