Umman nedir?
İçinde kaybolduğum sonsuzluk mu?
Ya da hiç içinde yer alamadığım korkusuzluk mu?
Yok, yoook, bunların hiçbiri değil.

Şair,kendisiyle bir hesaplaşma içinde.Kafa karışıklığı var.
Yalnızlığıyla,efkarıyla,hüznüyle... umman arasında bir bağ kuruyor.Olumsuz duygularını ummana benzetiyor.

Umman, içinden çıkamadığım keşmekeş,
Uyanamadığım sensiz düş.
Muhtaç olduğum sessizlik,
Sonunu bulamadığım derinlik.
Çözemediğim kimlik,
Kavrayamadığım benlik,
Kimsesizlik, kimsesizlik, kimsesizlik.
Kahrolası sensizlik, sensizlik, sensizlik.

Sonra bir karara varıyor şair;aslında umman yaşadığım sensizlik,içinde bulunduğum sessizlik,düşündüğüm-dalıp gittiğim derin düşünceler,anlayamadığım kalp sızım,anlayamadığım hislerim,benliğim ve çaresiz bi-çare kalışım ki,sebebi sensiz oluşum.


Çığlıklarım ummanda anaforlar oluşturuyor.
Hayallerimin uçsuz bucaksız koylarında kulaç atıyorum.
Sınırlar koyamazsınız bana dalgalar,
Ben ne kasırgalar gördüm baş eğmediğim.

Sensizliğe olan isyanım,evrende tufanlar oluşturuyor,sana dair hayallerimin sonsuzluğunda yüzer gibiyim.Bu yüzüşümde hayallerimi gerçekleştirme arzumun karşısında hiç bir engel tanımıyorum.Düşlerimi gerçekleştirmek istiyorsam hiç bir zorluğa boyun eğmeyeceğim.

Umman nedir?
Ne eller dayandı burnuma öpmediğim.
Hiç bir gücün bükemediği bileğim
Umman; riyaya bencilliğe öfkem.
Susturamadığım dilim,
Edinemediğim ilim,
Sınır koyamadığım arzularım.
Tanıyamadığım ben,
Anlayamadığım sen.

Ben,hiç bir zaman,hiç bir şekilde el-etek öpmedim.Asla yalana taviz veremem,bencillerle birlikte olamam.Bu yolda asla susmam,doğru bildiğimi söylerim.Çok çabaladım ama sınır koyamadığım arzularım sebebiyle gerçek ilmi bulamadım.
Sana olan düşkünlüğümden dolayı kendimi tanıyamıyorum,seni de pek anlayabilmiş değilim.diyor şair.

Tebrikler,saygı ve sevgiler.