öyle sevdim ki seni
hayalinin damlacıklarından ıslanırken
sözlerindeki hisseyi bir kenara koymadım
gözlerin semaya dönmüş ayna misali
o dalgalı saçlarına özenmiş
hasatı yakın başağın rengi

haberin var mı kalbimdeki yerinden
ne zaman seni düşünsem
sevgini dinliyorum bülbüllerin dilinden
bil ki o an
buzları eriyor nazlı dağlarımın

canımın devası kimdir benim
özlerim bin sebepte bir tepkini bile
zira
erdemin işareti o latif sitemlerin
dalıp giderken ufkuma, bilmem ne desem
işte
çıkardım şapkamı, sanki nefesin nefesimde

isteme benden
ne mümkün seni, kalbimden söküp atmak
muhtacım sevgine
ne mümkün şu hayata sensiz katlanmak
köşeleri bilenir yastığımdaki taşların
her gece şimşekleri çakar kara bulutların

gitme
limanından uzaksam eğer bir tanem
kızıl yongalar yüzer ufkumun deryasında
bakmakla görmek arası
bir gizin çemberinde döner dururum umarsız
ben sensiz inan çok üşürüm
sıcak mevsimlerin ortasında da
19.01.2013-Ahmet BOZTAŞ