Beynimde ki açlığı
bastıramıyorum,
bu baskıyı durduramıyorum,
her geçen gün
karşı koyma gücümü
yitiriyorum,
hani aç bebeğin,
annesinin memesine
saldırması gibi
bir şey,
bu öyle bir açlık ki,
tüm benligimi,
bütün ruhumu
acımasızca kemiriyor,
bu sürekli açlık hali
bende dayanılmaz
bir hal alıyor,
çok acı çekiyorum,
inanılmaz canım yanmakta,
haykırıyorum olanca gücümle,
yinede kimselere
duyuramıyorum sesimi,
bende eksik olan ne
neydi unutulan,
tüm çırpınışlarımı yine
ben duyuyorum,
dört bir yanımı
karanlıklar sarmış,
etrafıma kalınca
yüksek duvarlar
örülmüş gibi,
sonuçta haykırışım ve
tüm çığlığım
bu duvarlarda yankılanıp
geri bana dönmekteler,
ve birgün illaki olacak
demeyi degil de,
adeta hemen,
ölümün o sımsıcak
kolları beni,
sarıp sarmalasın diye
daha sık düşünmeden
edemiyorum....


Metin GÜRSOY/7/1/2013/Soğanlık/Kartal/İST./09:57.