Nelerden vazgeçtik
Bilsen kimleri katlettik bir celladın baltasında
O kadar acımasız
O kadar kendimize dönüktük o anda.



Hissetmedik çekilen acıları
Baltanın indiği gövde kadar
kenarından, kenarından yaşadık akan acı deresinin.



Hep ben derken
doğan güneşin ışıklarına
kararan bulutları arkamıza alıp gizledik hüzünleri
hüzün kadar büyüdük benlik içinde
biz’i sattık üç kuruşa haraç mezat
göstermedik kimseye gizlerimizi.



Masa kurulurdu meydana
Suçlular dizilirdi kenara
okunurken cezaları
hep başkasının koyunuydu kesilen
ben karışmam deyip izledik heyecanla..



Ne zaman ki o cellat tepemize dikildi
Ne zaman ki balta bilevlendi
daha inmeden korku çöreklendi ciğerlere
açıldı mizan defteri
gömüldü içine günahlarımız
gözlerin feri işlendi bir bir kalplere
son demeden ölümden önce
kendimizi seyrettik hayırsız kalplerde..







Ayvazım DENİZ