teşbih_i ikramdır a(y)lak
fehmin kaymağıdır dirhemini saran
deminden derya gezdirir astım para/graflara
asmininde yakıt cenler ayıltır
çeltikini kaybeden rüzgar kılıklara
beyazın iffetini allaya kaptırır
’H’ ı yutkunmaz mı?
boş gezip de durur kalemin hası
avare boşlukta kelleğin ası
sığınmadan mahfuza gezersen canına okur
gagasını vermez eline leylekler dur
gidişatın normunu sarar diline
ufkun gözlerinde dişleri
bir de elinde gülüşün neferi
şımarmaya yüz tutar elleri

oysa;
darb_ul nefis katran katran ağlatır ensesini
canna/his kelimeler boğazında
kislerin denkleminde yutar çekirdeğini
örslerinde kifayetsiz kalay
endere üfürür kalın ek/
evet
azrailin seslendiği ses :
’bozulmadan onarılmaz’

uyakların çizmelerini giy şimdi
öksüz hecelere sarıl bugün
sözcüklerin mektebinde yetiştir
bal niyetinde kullan i(y)isini
testini al eline gezdir abisi
gerilerden cipsle doldur ellerini
yılan tomurcuğu niyetinde
doldurma boşlukları
ve dokunma kederine
adres sordun da göstermedik mi?

dizaynda çoğullar can verirken tekleşir
balkonlarda üçlü zar kullanır kadim türküler
çöplüklerde düzlem kağıtlar oynatır
bilir misin insan yerleri
ne kadar sağlamdır ikballerin
tırtıl kulağında ses getirir
dosdoğru adresi eker eline
saman yorgunu bıyıklar..
vardır bir bildiği rabbin ki
sığdırır cami köşelerine
sahibidir sahicinin.
şaşırmak afallamak mıdır acep?
yunus tapancı..