2
Yorum
1
Beğeni
5,0
Puan
1073
Okunma

Mart 1990 yılında, sokakta yaşayan evsiz bir gençle karşılaştım. Ankara’nın Mart ayazında, Üzerinde bir gömlek, yırtık bir pantolon ve eski bir ayakkabısı vardı. (ayakkabı denirse) Kısa bir sohbetin ardından, onun ağzından kaleme almaya çalıştım bu şiiri.
Aslında, onun ve onun gibilerin yaşantısı kader değildi. Aciz yöneticilerin beceriksizliklerinden düşmüşlerdi o hale. İşin en acısı ise; onların bunun bilincinde olmaları.
Bana göre onlar; Bir çok insanın asla katlanamayacakları çetin bir hayatın savaşçılarıdır. Bir çoğu yenik düşse de...
Siz...
Gökyüzünü kendilerinin sanan insanlar!
Ben de insanım
Pabucum delik, gözlerim içine gömülmüş,
Gömleğim yırtık olsa da...
Her yer benim, girebilirim
İnsanım, düşünebilirim
Düşündüklerimi söyleyebilirim
Yaşamaya, ölmeye,
Kişiliğime karar verebilirim
Tüm güzellikleri ve çirkinlikleri görebilirim
İnsanım...
Sizin gibi giymiyor,
Sizin gibi yemiyor,
Sizin gibi düşünmüyorum diye...
Hor görürsünüz
Duygulardan uzak,
Sevgiden habersiz dersiniz
Siz...
Çevremdeki insanlar, dinleyiniz
Sizleri bile sevebilirim
Ama siz beni bilmez...
Görmezsiniz
5.0
100% (1)