Bu aylarda nergis sümbül kokar bizim memleket
Çok severim bu çiçekleri -bilirsin işte-
Sen getirmeyi unutunca
Ben alırdım köşedeki çiçekçimizden
Senden hediye gelmiş gibi -şımartırdım kendimi-
’Çocuksun kadın büyümedin hiç’ diye dalga geçerdin
Ne kadar geride kaldı ’senl’i anılarım

Kırdığın Eylül’ü yüreğimden sessizce uğurlarken
Gönül aynamdaki deniz gözlü kadına bakıyorum
Ne kadar zayıflamış
Görmeyen gözlerle bakıyor
Öyle üşütmüşsün ki ruhunu
Gözlerine bıraktığın mevsim hâlâ kara kış
Bu yüzden sözlerimi ayaz ısırığı say

El vermedi bahar diye
Öfkeni yumruk yapıp - vurmayacaktın sırtımdan-
Kendinle beraber beni de yaraladın
Çiçeklenmez bundan böyle dilimdeki sözcükler
Ne zaman yâre hüzün yazmayacağım diye niyetlensem
Kalem isyan ediyor
Kırılmış gönül söz geçmiyor

Okyanus gözlerin y/adıma düşünce bedduamın pimini çekiyorum
Gökyüzünün mavisi bile değişiyor
Ağız solusu sitem kendiliğinden dökülüyor dilimin kesiğinden
Dudaklarım kızıla boyanıyor -yangından kalan son izler-
Her zaman ki gibi görmeyeceksin yine- ah yâr-
Oysa en çok senin için akıtmıştım s/öz yaşımı
Unutmayı denedim ama olmuyor
Açtığın dil yarası denen illet kabuk bağlamıyor

Toprak kokmayacak bundan sonra elin yüzün
Sen hazan ben nevbahar
Mevsim uyuşmazlığı var - ağyar olduk ah yâr-

Bülbül olabilseydin gerçek güle
Yüreğini tereddütsüz batırırdın dikenime
Deneseydin eğer
Sen kanama diye nefes olurdum ömrüne

Geçti ömrüm geçti
- Eski günlerin hatırına-

Kendine iyi bak

Deniz Derya Giritlli

Sözlerime; nefesiyle hayat veren ,can arkadaşım Melek Köse’ye sonsuz sevgilerimle.