(Mektep-i kalbin tatil oluşu…)
Sen gittin her şey aynı sanırdım.
Farkındaysan, gittiğin gün sarılmadım.
Kendimi tutmak için kalbimi kapadım.
(Ve otuz üç günlük bir hasretin şiiri…)

-Otuz Üç Gün-

Sen gidince ahmaklıktır seni unutmak
Gittiğin gün kendine değil suretime bir bak
Gidiyor elim, sana sarılmak için sadece üç basamak
Kalktı otobüs fayda etmez içime düşsede buz gibi bir ak

Bakar oldum gözüm yolda
Göz kapaklarım düşer oldu, ağlamakta
Çektikçe her tanen mezar oldu
Baktıkça sen gelin bu tesbihte

Bu gönül haykırıyorsevdiğine, hasretine
Sensiz geçen bir gün bin ömre bedel bu güne
Hergün yeni bir mısra yeni bir şiir mi diye
Takatim kalmadı keyfim yok gelmezsin niye

Sensiz geçirdiğim geceler sessizlik kusar
En aşk karşısında tüm insanlar susar
Lutfetti, ecel gibi sevdiğm kalbimde hasar
Manidar sevdam volkandır cehennem bile susar
Asma dalıyım, hasretin beni yerden göğe asar

Yokluğun güneşin olmadığı bir dünya düşün
Mahrumum senden her yer karanlık zindandı o gün
çalmayın güzel şarkılar yastayım bu gün
Nerde görsem iki sevgili içime çöker bir hüzün
Gel artık gel senin geldiğin gündür bana düğün

Takvimlerden eylül yirmi üç
Veryansın eder bu yürek şehrin adı otuzüç
Hasretine alışamadım sensizlik güç
Karardı bahtım gibi elimdeki otuzüç

Yazgımızda varsa kırılmaz kalem
Yarimi beklemek hicran ve elem
Yolumuz çizilmiş zade etme bir kelam
rabbim versin sabr-ı selam

Dert keder kalkıyor tozlu rafımdan
Çiçeğim geliyor anamur yolundan.
-ŞAİR MEŞRU-