Asın beni meydanlık bir yerde:
çarşı ortasında mesela...
İbreti alem için olsun, din adına,
insanlık namına!
Din adına vaazlar verilsin,
birbiri ardına gelsin fetvalar.

Keskin bir satır getirsin cellat,
birde Kur-an, el bassın kitaba.
Döksün orta yere kanını bir kafirin!
Satsın kararmış benliğini,
yedi hurili bir cennet uğruna.

Tanrılardan ateş çalan bir yobaz olmalı:
tutuşturup attığı için cehalet meşalesini
aydın-lığın üstüne,
yanar durur karanlık alevlerde
ateşe semah dönen canlar...

Yandık!
Asıldık!
Basıldık mabetlerimizde.
Ne bahar ne mevsim dinledi cellat.
Kasdedilen bilgelik bu değildi:
Biz, yaradanı sevmiş olamayız yobazdan ötürü!
Biz, yaradanı da eli kanlı bilmezdik:
Yaradanın da mayasıyla oynamadıysa yaradılan!

Asın beni biraz da bu yüzden:
Kurşuna dizeceğim yoksa cehaleti,
Hak için hakk-ı yakanları,
mürekkebinde boğacağım kalemimin...
Asın beni biran önce!
Asın!
Asın yoksa kararacak ak nasırı ellerimin!..

www.gunayakturk.com