Kırlangıçlar bir tepenin kuyruk sokumunda
Gül fetvası verir ruhunun bedevi çıplaklığına
Tepeler amber kokar, boynun sevgili
Pencerenin önünde sessizleşir gün ağrıları
Aldırılmayan bir kuytunun neşesi gibi
Yapraklarını açamayan çiçeklerden bilirsin sevişmeleri
Böğürtlen kokusuna bile satılır ya dünya
Toprak sadece köklere ait değildir
Avuçlarınsa Tanrının yüz akı misali
Aciz bir ressamın muhteşem çizgilerindeki şiir gibi
Sessizce izlersin hiçliğe resmedilmeyi



Sıratı tarar parmakların gün ışığıyla
Yabancı her nefesin iblisliğine rağmen
Aşk kibrin mahkûm ettiği evdir aslında
Körleştikçe dil hiçbir yerdir odaları
Gölgeler kadar şairsindir bazen
Duvarlar kadar soğuk bu yüzden
Ki hiçbir kelime soyunmayı sevmez sonbaharda
Yaprağa bile dokunsan çatırdama sesi verirken
Teninin buğusuna dokunmamakta bir veda rengidir
Korkaklar da cesurca sevişebilir sokaklarla
Sevişmek yasaklı bir protesto biçimidir



Kendine ihanetin mektubunu yazanlar
Kendine ihanetin mektubunu okuyanlardan bilir aşkı
Konuşmamak için susmak yeterlidir…