Yorgunluktan çukurlaşmış gözlerimle,
Bakıyorum son kez resimlerine,
Özür dilerim sevgilim..
Cansız duruyor olsan da karşımda,
Yine de böyle bakmamalıydım sana..

Çünkü;
En çok sana bakarken ki heyecanımı severdin,
Gözlerimin içinin gülmesini,
Ve göz kırpmamı sana..
Konuşmadan anlatırdım derdimi sana oysa..
Ve sen gözlerime bakıp da anlardın sadece..

Mesafelere inat sevdik birbirimizi..
Engellere,dedikodulara aldırmadan..
Özlemle,hasretle göğüs gerdik her şeye..
Ama yenilgimiz bir tek kelimeye..
’ZAMAN’
’zamana bırakalım’ demek neydi sevgilim?

Sustum..
Ama artık duy sesimi..
İçimde kalan her şey boğuyor çünkü beni..
Ben sustukça bir şeyler öldürüyor bende ki seni..
Ve ben sende öl istemiyorum..
Duyuyor musun?
sende öl istemiyorum..

Sarmaz canımın ateşi dudaklarını..
Gözlerin benden bu kadar uzaktaysa..


Keziban KARAHAL