İşlevini kaybetti kalbimin şirazesi
Olmadık yıllara dağıldı anılarımın sayfaları
Üstünden ne sular geçti
Yine de çamura saplanmış kokan çoraplarım var

Düztaban olduğumdan beri
Kalbim muaf kaldı uzunca sevmelere, aldırmayınız
Her gidişimde ağrısı bundandır ayaklarımın
Ve yolumu gözleyen annemin hasretiyle
Burkulur tırnaklarım

Tüm akranlarım evcilik oynarken
Misketlere koşan hırçın bir kızdım
En güzel bilyelerin içinde yaşar
Havalanırdım gökyüzüne
Uzaklaşmak için bu dünyadan…
Daha hazmedilir tarafı hep vardı yaşamın.

Bile bile kandırılıyorum şimdilerde
Hayatın derme çatma anlarına yolculuk için
Göçüyor üstüme yapmacık inşaatların tuğlaları
Razıyım paslanmış yanlarına geçmişin
Duvar kâğıdı olsa da mutluluğum

Yıpranmış değerli bir kitaptı
Gürül gürül size okuduğum
Uçuşan yapraklarına çare olursunuz diye derledim
Tarihin içinde kaybolmuş beni
Son sayfayı silmiş hayatı,
Duvarda rengi solan sararmış tabloları,
İçinde iğreti bir biçimde saklandığım resimleri…

Artık bir gölge oyunu gibiyim sahnede
Kısılan bütün sesleri toparlıyorum
Çığlık olup haykırmak için şiirlerimde…





NOT:


Fidye yarışına tutuldu sevdiklerim
Hayat beni kaçırdığından beri
Televizyonda, gazetede haberimi okuyan
Hikâyemi baştan sona dinlemek için
Koşar şiirlerimin peşine




// Sevgi Özlem Özcü //
“ gizLi özNe “