Sevmek sonbaharda başkadır.
Hafifce sarar dünyayı bir ölüm merakı
En dirençli ağaçlar bu baharda yaprak döker
Ağustosun yorgunluğuyla Eylülde sevgim ayrılığa eş değer..
Yaprak döküyorum sarı, kırmızı ve kahve rengi
Gözlerin misali, yok artık yeşilin dengi
Söküyorum duvardan mutluluğun rengini
Sararıyor kalbim, yok mu su dökecek elin?

Bin defa öldüm üç ay içinde
Dönüyor dünya kayboluyorum içinde
Bilirmisin sanmıyorum, deprem oldu içimde
Sen umursamadan uzağa gittin ve
Maziyle hesabını kes de gel
Yeni bir hayat olsun önümüzde
Yalanın kadar soğuksun artık içime
Ve içim bir başka biçimde
Yüzünü unutturacak bir yüz kazıyorum
Göz kapaklarımın içine
Yerini dolduracak bir söz veriyorum kendime
Bir daha kanmayacağım günümü gün edene
Gel ömrüme gün kat, kolaysa bir an önce!
Harcadığın onlarca günün hesabını sormuyorum,
Yaşandı ve bitti işte.

Sayfalarca sen birikti içimde
Tükenene kadar yazacak kalemim seni
Toprağa gömeceğim hatıranı
Sen umudumu gömdüğün gibi.
Haberin olmayacak belki ama
Her kar tanesi yansıtır aralığın ortasında
Sıcak yanağına düşünce
Gün ve gün eridiğimi.