Efendim!
Nelerden ürktüm bilsen, kimler oldu kâbusum.
Bir hayal boşluğunda cinnete vurdu usum.
Yalanların koynunda ruhumu saran pusum
Yollarımı kapadı, n’olur bağışla beni.

Efendim!
Neler sevdim ben neler, ah nelere bağlandım,
Kor ateşlere düşüp, miller ile dağlandım
Sazanlar gibiyim ben, hep faniye ağlandım,
Fena gözümü sardı, n’olur bağışla beni

Efendim!
Dal diye hep yalanı, alıp yalanı tuttum
Yalanların koynunda, hakikati unuttum
Bir şehla bakışa ben, gözyaşları kuruttum
Aşkını tadamadım, n’olur bağışla beni

Efendim!
Ay yüzler çeldi beni, yolumu kesti bir el
Kandım da buselere, dolandım saça tel tel
Ne olur artık çağır, seslen bana de ki: “Gel!”
Yine de bocalarsam n’olur bağışla beni

Efendim!
Kızıl ateşli gözler kavurdu şu sinemi
Sahte buseler kesti, o şifalı buseni
Sen nasıl istediysen, hicrete Medine’ni
Öylesi yüreğimdesin, n’olur bağışla beni

Şiir: İlhan KURT