Yapraklar düşüyor pencereme
Alıştım. Sonbahar kapıda..
Farkındayım ilerliyorum sensizliğe
Kalbim üşüyor gittikçe
Yalanmış anladım bende, sen gidince

İzliyorum adımlarını
Seni sessizce takip ediyor bakışlarım
Zamanla, yavaşca anlıyorum
Ben büyüdüm seni sevince..

Acılar bir veli gibi, terbiyemi öğretti
Aklım almıyor sensizliği, her seferinde
Bil ki bende kaybettim sevincimi
Elim, dilim, sözlerim
Bir tanesini bile sana söyleyemedim
Sana ait sözleri, sensiz söyledim.
Sana ait sözleri..
Sensizken öğrendim

İnadına susmuşsun sen gözlerime baka baka
Beni yaralamak için her fırsatını kullandın sen
Kabullenemedim bu değişini, yabancı halini
Yalnızlığını inkar edecek kadar alçak değildin sen
Olamazdın. ama sayende anladım
Büyüdüm ben, seni sevince..

Susacak kadar haindin, herşeyi planlayacak kadar zeki
Ben seni sevmiştim, o kadar sevmiştim ki,
Haykıran tüm boşluklara sırtımı çevirdim, sana inat
Tüm satırlara bir çizgi çektim. Sana karşı değildi nefretim
Ben sadece suçsuz kalbimi savunmaya çalıştım.

Senden yadigar bir sessizlik kaldıysa
Bil ki bunun sebebi;
Gözlerimden akan yaş değil, hayat olmasıydı.
Sensizliğe değil, ben hayata veda ediyordum.
Tüm haykıran satırlarıma inat, susuyordum.
Güçlüydüm ben, ama cesaretim yoktu.
Sen beni artık tanımıyorsun, zaten hiç istemiyordun..

Bitirdi beni, yalan yeminlerin
Söylenen tüm sözlerin
Tadımlık bir gerçek yanı olmadığı için
Ben kendimi kaybetmiştim..
Senin hiç bir yanın acımadığı için
Ben kendimi kaybetmiştim..

Evet belki ben aldandım sana, yalanlarına
Ama ben asla senin kadar alçak, ve şerefsiz olmadım.

Almanya, 24.09.09