çocuk ca ümit beslerdi yüreğimiz,
tutkuluydu gençliğimiz
idaal için yaşardı nefesimiz,
gün batımın da boğuldu tenimiz
saplanıp kaldık çamura
akıp gitti gençliğimiz
tek tek tükendi hayalerimiz
incilen gurur ile
dağ gibi bedeni astık dağ yamacına
bıraktık leş gibi ortada
yaşamayı anlamadan
genç liğin baharın da
bıraktık her şeyi orta da
hiç bişe anlamadan
geldik gidiyoruz

gün doğumun da
yarış atı gibi koşturduk durduk
zamanı mekanı unuttuk
gülmeyen kadere boyun büktük
feleğin koynunda
uyumaktan başka
hayattan ne anladık ki

en derin yerde boğuldu sevdamız
ne aşka kaldı inancımız
nede yaza
unuttuk baharı
geceyi gündüzü kattık
bir dilim ekmek için çırpınmaktan başka
ne anlayabildik ki


dudağımızda damla damla çoğaldı dualar niyaz lar
niyazları diz dik sıra sıra hak hukuk nizamı gökte aradık
delik deşik olmuş arın terimiz ile koştuk toz da
toz için de yaşamaktan başka ne almadık ki

ayaklar altında serilen terimiz ile
kum gibi parça parça olmuş nefes ile
döndük durduk
hayırsızın peşine
palavradan başka ne anladık

irfan KÖKTE