Daha Demin Satmıştım

Emekli Liman Dayı
Yaşar Beşikdüzü’nde.
Eksilmez gülümseme
Kırış kırış yüzünde.

Bir akşam çakır keyif;
Arada yalpa atar.
Dertten kasvetten uzak
Evin yolunu tutar.

Yolda görür bir inek.
Biri ipini tutmuş.
Görenler sanır, hayvan
Yürümeyi unutmuş.

“-Selam.”; ”-Aleyküm selam.”
İnek durur; gitmiyor.
Adam ipi çekiyor,
“-Heş!”diyor, işitmiyor.

Liman dayı düşünür;
“-Ne de güzel inekmiş.
Üşenir yürümeye.
Bu huyu bana çekmiş.”

İnek Liman Dayı’ya
Bakar bakar, bağırır.
Liman Dayı hislenir,
Sahibini çağırır;

“-Bu inek beni sevdi.
Alıcıyım satarsan.”
“-Elbet satarım; ancak,
İki teklik atarsan.”

Artık Dayı’nın inek;
Arkasından geliyor.
Öyle rahat geliş ki,
Sanki evi biliyor.

Dayı varır evine
Seve seve ineği.
Erişince kapıya,
Çağırır Emine’yi:

“-Kusura bakma hanım
Bu gün epey geç kaldım.
Ama her şeye değdi.
Gel bak sana ne aldım.”

Kadın iner aşağı.
Dayı-inek yan yana.
Çıkışır kocasına;
“-Herif; aşk olsun sana!

Ben bu meret ineği
Bir celebe katmıştım.
Sütü azaldı diye
Daha demin satmıştım.”