Yalnızlığıma, yalnız harfleri katardım.
Harflere uygun harfleri ekler yalnızlığa bir son arardım.
Harflerden kelime,kelimelerden cümle yapardım.
Yalnızlığı kovalarcasına bir kenara sıkıştırıp,
Onu kelimelere bağlar,cümlenin peşi sıra sürükleyip;
Paragraflarda,çoğu kez de mısralarda dağlardım.
Harfler benim yalnızlığımı sürüklerken,
Kendi yalnızlığını sevgi kokan kelimelerde söndürürdü.
Çıkar ilişkisi denebilirdi bizim ilişkimize.
Arada kaçamaklar yapsa da hiçbir zaman sözümden çıkmazdı;
Taa ki zehir kokan kelimelere kenetleninceye kadar.
Yalnızlıktan bıkan harfler yanlı kalmak için çırpınır olmuş
Silgiden gelen ölüm kokusuna aldırmaksızın
Kalemin önüne kocaman bir barikat koymuş.
Kimi savaşırken, kimi bedenini yalvarırcasına akıtıyor nokta nokta
yarım kalmış sayfalara…
ilmek ilmek dizilen kelimeler dağılmış;sayfa savaş alanı anlamsız
Sadece harfler mi ne kağıt memnun ne kalem hayatından bıkmış perişan.
Bu hale acıyan yürek üzülerek de olsa harfleri bırakıyor yalnızlığa.
Darma dağınık harfler yalnızlığa bile koşarak sarılıyor.
Bende harflere tekrar sevgi kokan kelimeler bulana kadar;
Yalnızlığa rüşvet verip onunla yaşamaya çalışıyorum…

Yücel KUMAŞ