Vardı bir adamın, yaşlı babası,
Kalmakta idiler, bir evde hayli,
Karısı hayırsız,hiç istemedi,
Götür burdan yaşlı ,bunağı dedi.



Dedi -Bezdim bıktım, artık babandan,
Gençtim heba oldum ,senin yüzünden,
Ya ayrılalım ya, sen onunla kal,
Yoksa gidiyorum, evden hoşça kal.



Adamcağız sitemli,biraz da şaşkın,
Ne diyorsun hanım,o benim babam,
Bizden başka bakan, var mı ki ona?,
Biz de bakmaz isek,kim bakar ona?



Olacak iş değil,baba gidelim,
Evde odun yoktur,odun keselim,
Gel oğlum sen biraz, bana yardım et,
Dışarı çok soğuktur,al üste ceket.



Dağ yolu koyulup,çok yol aldılar,
Bir süre ormana ,hayli daldılar,
Bıraktı babayı, biraz kal diye,
Maksat bırakmaktı,kal ebediye.



Yolda sordu çocuk-Dedemiz vardı,
Deden ihtiyardır,kendisi kaldı,
Torun-Ben dedemi, illa isterim de,
Dedem olmazsa ben, oynarım kimle?



Baktı çocuk dedesi ,orda kalacak,
Issızda ormanda çakal yiyecek,
Seni de getirir, atarım dağa,
Şimdi olan gelir,bir gün de sana.



Geldi akıl başa,döndü geriye,
Baba gel gidelim,haydi evine,
Baba -Biliyordum, geleceğini,
Çünkü terketmedim,bende babamı,



Etme bulma dünya, görür aynısı,
Kim neler yaptıysa, gelir tıpkısı.
Sen kime ne yaptın, o gelir başa,
Onun için sağken, iyi bak ona.

10.05.2011//KIRIKKALE
HİDAYET DOĞAN