9
Yorum
5
Beğeni
5,0
Puan
2187
Okunma

Körebe oyunuydu hayat bana
Hep ebe oldum ben
Gözlerimi bağladım kırmızı bir kuşakla
Yakaladım dediklerim de oldu bu oyunda
Elimi sürmediklerimde.
Korkarak tutunurken hayata
Düşmemenin azimli savaşını verdim bazen
Oyunu unutup.
Bazen de yakaladım saklananlardan birini
Tam açacakken gözlerimi
Kaçıp kurtuldu elimden.
Boş ellerimi sinene sardım
Aramaya devam ettim sessizce.
O kadar yorulduğum zamanlar oldu ki
Bir köşeye çekilerek
Ağlamak istedim hıçkırarak.
Ebe olmak istemiyorum demek istedim
Siz olun artık yeter.
Kırmızıydı ya gözlerimde ki kuşak
Pembe bana küseli çok olmuştu
Bir ağacın altına çöktüm
Kuşağı gözümden yavaşça söktüm.
Körlüğe alışmış gözlerim
Önce sızlasa da bakmaya alıştı
Gökkuşağının renklerinde yıkanmaya.
Artık ebe değilim ben
Oyunu bıraktım
Ama körebe oynarsam bir daha
Önce kaçıp sonra da yakalanacağım sevdiğim ebeye
Onun benim gibi kırmızıya aşık olmasını engelliyeceğim
Hayatın rengarenk olduğunu hep bilecek.
Ayvazım DENİZ
5.0
100% (7)