sayın arkadaşım.öyle bir şiir yazmışsınki,insanın ruhunda kopan fırtınaları anlatmışsın adeta.herşey kırılabilir yeniden fışkırabilir,kırılan bir maddenin yerine yine yenisini alıp koyabilirsin,herşey yeniden canlanabilirama kırılan bir insanın kalbi asla onarılamaz.ne kadarda seni affetmiş gibi görünsede hiç affedemiyeceği zerre ağırlığında bir şey vardır mutlaka kalbinde.onun için herşey kırılabilir,yenlenebilir ama insan kalbi asla kırılmamalıdır.bunun içinde konuşurken ve davranışlarımızda çok dikkatli olmalıyız.harika bir şiirdi.

Kutlarım.Şiir çok güzeldi.Allah'a emanet olun arkadaşım.Selamlarımla.

Şimdi yorumuma şiirle ilgili iki güzel söz ilave ediyorum.
Hoşçakalın.




Bir gün yıkılır saltanatın, yapma güzel;
Fırsat sana el vermiş iken, ver bize el.
Bir ülkeye benzer bu güzellik, sonu yok,
Bir gün çıkar elden; hadi, lutfetmeye gel!



Ben, gönlü temiz insana kurban olayım.
Gezsin başım üstünde benim, hoş tutayım.
Ham insanı al karşına, söylet azıcık,
Dön, sonra cehennem ne imiş, gel sorayım.

Gönül dedi: Ben neyim ki, bir damla sadece;
Ben nerde, görmediğim koca deniz nerde!
Böyle diyen gönül denize kavuşunca
Baktı kendinden başka şey yok görünürde.


ömer hayyam.