DOĞA

Soğuk hava sıcağa akışır oluşturur rüzgârı,
Rüzgar da bulutları toplar başlatır halayı,
Yıldırımlar çakar,Sonra görünür karanlığı,
Gök kupbenin ruhu daralır,görünmez parlaklığı.

O,mavisine ağlar,her yer bölğe bölğe göl olur,
Göz yaşı dinmez birleşir akar,akar dere olur.
Dere büyür ,arınır berraklaşır,nehir olur,
Ayrılık bitmiştir,artık denizine kavuşur.

Dere geçtiği yeri yeşillendirir, can verir,
Yok, olur görünmez ,kara toprak gizlenir.
Toprak hep verir, besler ana gibidir.
Yetiştirir göklere,fidanlarını salıverir.

Renk renk açtırır,başıboş bırakmaz eserini.
Sımsıkı tutar içindeki kök denilen bebelerini,
Besler,anbardaki besinden büyütür körpelerini,
Sevinir, gökte yükseldikçe taze fidelerini.

Toprak,kibirlenmez,yorulmaz, çalışır doğaya,
Sever temizliği, benzemez hiçbir deterjana sabuna,
Nicelerini alırda mışıl mışıl uyutur kucağında.
İşte ölümdür bu, gidişi var dönüşü yok dünyaya.

Ahmet BAĞÇE
25.06.2012