Kahpe kurşunlar ile daldan düşen yaprakta
Şehit künyelerini asmaya yer kalmadı
Bayrağın gölgesinde vatan denen toprakta
Akan şehit kanından basmaya yer kalmadı

Kırk yıldır bu dağların güneşi kan kırmızı
Kırk yıldır yüreklerin ateşi kan kırmızı
Kırk yıldır bu milletin kardeşi kan kırmızı
Budandı durdu beden kesmeye yer kalmadı

Neden susmaz silahın kulak patlatan sesi
Neden çıkmaz ordumun çağlar atlatan sesi
Neden çıkmaz bu halkın düşman çatlatan sesi
Öyle cılız ki sesler kısmaya yer kalmadı

Üç beş satılmış adam devletine diklendi
Çimen yeşili dağlar silahla gediklendi
Dünyanın her sözünde önümüz iliklendi
Öyle kaypak ki zaman yosmaya yer kalmadı

Ha bire gömüyorsun şehitleri bağrına
Emsal mi istiyorsun bir askeri uğruna
Dünyayı yakıyorlar, hiç mi gitmez ağrına
Kul olunca boyunlar tasmaya yer kalmadı

Yine kahpe kurşunla düştü beden toprağa
Gel kardeşlik gülünü dik yeniden toprağa
Coşari Umut’ları verdikçe sen toprağa
Dostluk rüzgârlarına esmeye yer kalmadı

20.06.2012

İbrahim COŞAR