Neredesin ey gönlümün tahtına kurulmuş yâr?

Ey derdime derman, ey cânıma cân katan nigâr
Virâne oldu sensiz gönül sarayım,

Gül bahçem kurudu, sustu bülbülüm ah u zâr.

Zülfünün gecesinde kayboldu bahtım,

Gamınla karardı gündüzüm, gecem.

Bir nazarınla dirilecek bu harap gönül,

Bir tebessümünle son bulacak nice elem.

Ey sevgili, aşkın ile düştüm âleme,

Derdimi anlatsam sığmaz kelâma.

Ne derman ararım senden gayrı,

Ne de çare bulurum sensiz bu yarama.

Hasretin hançerini sineme sapladın,

Vuslat şerbetini bana haram eyledin.

Her damla gözyaşımda adın yazılı,

Her âhımda seni zikreyledim.

Gül açsa bahçelerde kokun gelir bana,

Rüzgâr esse zannederim selâmın var bana.

Ay doğsa geceme yüzünü ararım,

Yıldızlar şahittir dökülen yaşlarıma.

Ey gönül sultanım, söyle hangi diyarda kaldın?
Hangi menzilde konaklayıp beni yâdsın?

Beni benden alan o nazlı bakışlarınla

Hangi âleme gittin, hangi sırra daldın?

Ne göklerde buldum seni, ne yerde,

Ne gecelerde saklı kaldı izin, ne seherde.

Ben seni ararken ey cânân,

Kendimi kaybettim aşkın derinlerinde.

Gel bir nazar eyle bu biçare hâlime,

Merhem ol gönlümde açılan yarama.

Zira sensiz geçen her nefes bir gam,

Sensiz geçen her ömür bir viranedir bana.

Ey ahu gözlü, ey şirin sözlü yâr
Ey ömrümün baharı, gönlümün bahçesi
Söyle bana;
Neredesin?

Ayşe Kavak